Vind jij zichtbaarheid ook zo ingewikkeld?
De laatste weken merk ik dat ik mezelf tegenhoud. Ik wil vooruit, echt waar — en toch ook weer niet.
Als zichtbaar worden spannend voelt
In mijn lijf voel ik een soort lading, een tinteling alsof er een dun laagje elektriciteit net onder mijn huid stroomt. Er zit zoveel energie in me die naar buiten wil, die zichtbaar wil worden… en tegelijkertijd is er iets wat me tegenhoudt. Een gevoel van gevaar. Een gevoel van kwetsbaarheid. Alsof mijn systeem fluistert: kan ik dit wel aan?
Een kans die raakt
Onlangs kreeg ik een reactie van een ziekenhuis waar ik contact mee had opgenomen.
Ze tonen kunst in hun ruimtes omdat ze weten dat het mensen geruststelt, inspireert en helpt bij heling en ontspanning. Alleen al dat idee maakte me zó enthousiast. Hoe mooi zou het zijn als mijn schilderijen daar een plek krijgen — en mogen bijdragen aan rust en herstel?
Dat is precies wat ik met Kleurspiegel wil: dat mijn werk mensen raakt, dat het iets in beweging brengt.
Het ziekenhuis vroeg of ik afbeeldingen van mijn schilderijen kon sturen, zodat ze konden beoordelen of mijn werk past binnen hun missie en intentie.
Hoe bijzonder is dat!
De freeze
En toch… zodra ik dat hoorde, ging mijn systeem op slot.
Wat als ze het niet mooi vinden?
In elk schilderij zit een stukje van mijn ziel. Het voelt kwetsbaar om dat te laten beoordelen.
Maar misschien nog wel enger: wat als ze het wél mooi vinden?
Dan word ik ineens écht zichtbaar. Dan verandert er iets. En dat voelt op een vreemde manier óók onveilig. Mijn systeem slaat op tilt, mijn hoofd begint te draaien, en ik stel uit. Ik stel uit om de mail te sturen met de afbeeldingen, en ondertussen loopt alles vast — mijn hoofd, mijn lijf, mijn energie.
Bewust worden
Toch merk ik, nu ik dit opschrijf, dat er langzaam wat ruimte ontstaat.
Ik kan voelen dat er twee kanten zijn: angst en vertrouwen.
Ik word me bewust van wat er in mij gebeurt — van de gedachten, de spanning, de beweging in mijn lichaam. En in dat bewust worden ontstaat licht, ontstaat ruimte.
Vanuit waar wil ik leven? Vanuit angst, of vanuit liefde?
Dat antwoord is eigenlijk eenvoudig.
Ik kies voor liefde.
Stap voor stap
Vanuit liefde zie ik helder dat er gewoon angst zit op zichtbaarheid — op echt laten zien wie ik ben en wat ik te vertellen heb. En dat is oké. Vanuit die zachtere plek voel ik ook dat de missie van het ziekenhuis prachtig resoneert met mijn eigen missie.
Dus ik zet een klein stapje.
Ik ga de mail sturen.
Meer hoeft nu niet.
Wat er daarna gebeurt, zie ik wel. Misschien begint dan het hele proces opnieuw — met spanning, twijfel, en weer een beetje groei.
Alleen dit keer met iets meer bewustzijn.
Met iets meer vertrouwen dat ik, stap voor stap, zichtbaarder mag worden.
Dat het veilig is.
In beweging en in stilstand — vanuit vertrouwen.
Reflectie
Herken jij dat ook?
Dat verlangen om zichtbaar te zijn, en tegelijkertijd die neiging om je terug te trekken?
Misschien helpt het om vandaag één klein stapje te zetten — niet vanuit moeten, maar vanuit liefde. 💛
Schrijf je in voor een vleugje inspiratie
Blijf verbonden met mijn creatieve reis en ontdek de verhalen achter mijn werk. Ik hoop dat de verhalen je inspireren zodat licht en kleur ook een onderdeel van jouw leven wordt.
Ik zal hier ook delen hoe het toekomstige aanbod vorm krijgt.